*กำหนดทิศทาง…ให้บล๊อก

April 25, 2008

กลับมาจากทอดผ้าป่าสามัคคี ก็โดนไข้หวัดเล่นงานงอมแงมระบมไปทั้งตัว ผลจากการลงเล่นน้ำทะเลท่ามกลางแดดแผดเปรี้ยง หนำซ้ำแอลกอฮอลล์ก็วิ่งพล่านเต็มเส้นเลือด ตั้งใจจะถ่ายรูปมาลงบล๊อกก็ดันลืมเอากล้องถ่ายรูปไปเสียนี่ นอนซมสามสี่วันเพิ่งฟื้น

ขณะนอนไม่มีเรี่ยวแรงอยู่นั้น ก็คิดๆว่าจะเขียนบล๊อกต่อไปอย่างไรดี จะทำอย่างไรกับเส้นทางสายนี้ดี สายที่เพิ่งเข้ามาสัมผัสได้เกือบสามเดือนแล้ว ได้อะไรมาบ้างในห้วงสามเดือนที่หัวทิ่มหัวตำอยู่กับอินเตอร์เน็ต จึงคิดว่าถ้าทำอย่างมั่วๆต่อไป อาจจะไปไม่รอด เพราะอาจจะเบื่อ หรือไม่เห็นประโยชน์ที่จะได้รับกลับมา จึงต้องกลับมาตั้งหลักใหม่วางแผนการทำงาน และหาความรู้เสียใหม่ เพื่อความมั่นคงในอนาคต เพราะอยากเหยียบพื้นฐานให้แน่นๆที่สุด ก่อนจะก้าวต่อไปข้างหน้า

( เอื้อเฟื้อภาพโดย keng.com)

ถามตัวเองว่าสนุกไหม ชอบไหม จะทำต่อไหม… คำตอบคือ สนุก ชอบ และทำต่อ เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะทำต่อไป และจะเดินต่อไป

จึงกลับมาขบคิดเสียใหม่ว่าจะวางแผนอย่างไรดี เพื่อใช้เวลาให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด จึงตัดสินใจแล้วว่าจะทำบล๊อกอย่างจริงจัง เตรียมจดโดเมนเนมเช่าโฮสติ้งค์ ให้เป็นเรื่องเป็นราว แบบว่าเอาจริงแล้วน่ะ ไม่คิดจะทำเล่นๆอย่างที่คิดในตอนแรก สิ่งสำคัญตอนนี้ก็คือ การกำหนดทิศทางบล๊อก เพราะจากที่ทำมาได้สักพัก จึงคิดว่าถ้าไม่กำหนดทิศทางให้บล๊อกบ้าง เกรงว่าจะไปไม่รอด หรือไม่ก็ไม่มีเนื้อหาหลักสำหรับบล๊อก แต่จะให้ทำบล๊อกด้วยเนื้อหาเจาะลึกเพียงเรื่องเดียวก็คงไม่ไหว เพราะไม่นานเรื่องคงจะหมด…จึงอยากกำหนดทิศทางบล๊อกอย่างกว้างๆ แต่ให้มีหัวข้อหลักสำคัญๆ เป็นหางเสือให้กับบล๊อก ตอนนี้ก็มานั่งคิดๆอยู่ว่าจะกำหนดเรื่องอะไรบ้างเป็นหัวข้อหลัก และหัวข้อรอง เอาจริงแล้วน่ะครับ…ลุย….ลุย

Advertisements

*กำลังใจแรก…บันทึกไว้

April 1, 2008

หลังจากที่ผมเริ่มเขียนบล๊อกได้สี่โพสต์ คอมเมนต์แรกก็เข้ามา ทำให้ผมดีใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่คิดว่าจะมีคอมเมนต์แรกเข้ามาเร็วขนาดนี้ เพราะเรื่องราวที่เขียนก็ยังไม่น่าสนใจสักเท่าไหร่บล๊อกก็ยังหน้าตาเชยๆ

โพสต์นี้ผมจึงถือโอกาสบันทึกคำขอบคุณไว้ สำหรับคอมเมนต์แรกของคุณ Siriluck ที่กรุณาต่อบล๊อกฝึกหัด เพราะผมเชื่อเสมอว่าการที่เราจะทำอะไรสักอย่างให้ประสบผลสำเร็จ กำลังใจมีส่วนสำคัญอย่างมาก ถ้าผมเขียนบล๊อกแล้วอ่านอยู่คนเดียว ก็คงจะเหงาๆ…เพราะเสน่ห์การเขียนบล๊อก ก็อยู่ที่คอมเมนต์ของคนอ่านนี่แหละครับ

คอมเมนต์แรกสำหรับบล๊อกผม มาจากคุณ Siriluck ผมจึงถือโอกาสบันทึกคอมเมนต์และบล๊อกของคุณ Siriluck ไว้แทนคำขอบคุณอีกทางหนึ่ง ผมให้ความสำคัญกับกำลังใจ…และแรงบันดาลใจ เป็นอย่างมากครับ เพราะผมเชื่อว่าถ้าเรามีทั้งสองอย่าง เราจะทำสิ่งดีๆและสร้างสรรค์ได้เสมอครับ

Read the rest of this entry »


บทความแรก…เมื่ออยากมีบล๊อกเป็นของตัวเอง

March 27, 2008
สวัสดีครับ…เพิ่งทำบล๊อกครั้งแรก ( หมายถึงบล๊อกที่เขียนเป็นเรื่องราวนะครับ ) คิดอยู่หลายวันว่าจะกำหนดทิศทางของบล๊อกไปทางไหนดี เพราะคุณเก่ง ( keng.com ) แนะนำไว้ ว่าเราควรกำหนดทิศทางให้กับบล๊อกของเราว่าจะลงน้ำหนักไปที่เรื่องอะไรบ้าง…อืม…
หลังจากนั่งคิดนอนคิดมาหลายวัน ก็สรุปได้ว่า เขียนเรื่องที่รู้และเรื่องที่ชอบหรือสนใจ เมื่อผมมานั่งลำดับว่าจะกำหนดทิศทางให้บล๊อกอย่างไรดี
ก็ได้ออกมาดังนี้ครับผมชอบอ่านหนังสือมากๆ เฉลี่ย 100 เล่ม ต่อปี โดยเฉพาะ วรรณกรรม ทั้งในประเทศและต่างประเทศ มีหนังสืออยู่ในครอบครองหกร้อยกว่าเล่ม บริจาคไปบ้างประมาณพันกว่าเล่ม และมีความสนใจการเขียน และศึกษาประวัติของนักเขียนที่น่าสนใจทั่วโลก
ผมจึงยกเอาเรื่องราวเกี่ยวกับหนังสือ การเขียน นักเขียน มาเป็นหนึ่งหัวข้อของทิศทางบล๊อก หัวข้อนี้ผมจะแบ่งย่อยเป็นสามหัวข้อย่อยคือ…
แนะนำหนังสือที่อยากให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่กรุณาเข้ามาอ่านบล๊อกของผมได้อ่าน…แนะนำนักเขียนที่น่าสนใจทั้งประวัติและผลงานเขียน ทั้งใจประเทศและต่างประเทศ…และเรื่องสั้น
( ที่ผมเขียนเองครับ ไม่จำเป็นต้องอ่านครับ ฝึกเขียนมาหลายปียังไม่ไปไหนกับเขาเล๊ย…เฮ้อ ) หัวข้อที่สองคือ การทำ aStore ที่ผมสนใจ จะเป็นการบอกเล่าประสบการณ์การทำ aStore เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้หรือเทคนิคใหม่ๆที่ค้นพบมาแบ่งปันกัน อะไรที่เกี่ยวกับ aStore ก็จะอยู่ที่หมวดนี้ครับ
สุดท้ายก็จะเป็นเรื่องจิปาถะที่อยากนำเสนอ ก็คงจะแค่นี้ก่อนสำหรับการเริ่มต้น จะค่อยๆเพิ่มหัวข้อใหม่ๆ
อย่างไรก็ฝากบล๊อกนี้ไว้ด้วยนะครับ ใครมีความคิดเห็นอย่างไร จะแลกเปลี่ยนความรู้หรือประสบการณ์เชิญได้เลยครับ ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ฝากเนื้อฝากตัวกับพี่น้องชาวบล๊อกด้วยนะครับ หัวอกคนทำอะไรใหม่ๆก็เหมือนกันทุกคนนั่นแหละครับ กลัวไม่เป็นที่ยอมรับ กลัวคนอื่นไม่ชอบ สารพัดจะกลัว ส่วนมากเลยไม่ค่อยกล้าทำอะไรใหม่ๆ ผมก็เหมือนกันกว่าจะตัดสินใจเขียนบล๊อกทำบล๊อกนี้ได้ ก็คิดแล้วคิดอีก กลัวไม่มีใครอ่านหรือสนใจ กลัวเสียเวลาที่จะทำ กลัวทำออกมาแล้วไม่ดี อีกสารพัดจะกลัว…ความกลัวทั้งหลายนี่แหละครับ ที่เป็นตัวคอยเหนีี่ยวรั้งไม่ให้เราลงมือทำอะไร ถ้าทำก็ช้าไม่ทันการณ์
วันนี้ผมสลัดความกลัวทั้งปวงทิ้ง ตั้งใจแน่วแน่ ที่จะทำในสิ่งที่เราอยากทำ
ผมมั่นใจว่าเมื่อเรามุ่งมั่นตั้งใจทำให้ออกมาดีที่สุด ต้องมีคนมองเห็นมันบ้างแหละครับ โลกนี้เราไม่มีวันอยู่คนเดียวหรอกครับ…โห รำพึงรำพันซะยาวเชียว ไม่ได้เก็บกดอะไรหรอกครับ แค่อยากระบายความในใจออกมาบ้าง
สรุปแล้ว Blog แห่งนี้ ในเริ่มต้นผมจะเขียนในสามประเด็นหลักก่อนครับ
วันนี้แนะนำตัวเพียงเท่านี้ก่อนนะครับ ยังไงก็ฝากบล๊อกนี้ไว้ในความพิจราณาสัก บล๊อก นะครับ
ขอบคุณมากครับ…เดี่ยวพบกันมีเรื่องอยากเขียนเยอะแยะครับ สวัสดีครับ…